ReadyPlanet.com
dot dot
dot
คำสอนกรรมฐานจากพระพุทธโอษฐ์
dot
bulletมนุษย์ถือเอาที่พึ่งผิดๆ เป็นสรณะ
bulletอริยมรรคมีองค์แปด
bulletพระมหาสติปัฏฐานสูตร
bulletกายานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletเวทนานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletจิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletปัจฉิมพุทโธวาทปาฐะ
bulletพรหมจรรย์แห่งพระพุทธศาสนา
bulletทางออกจากวัฏฏะสงสาร
bulletปฎิบัติอย่างไรจึงทำที่สุดทุกข์ได้
dot
แผนที่ เข็มทิศ ชัยภูมิ การปฏิบัติธรรม
dot
bulletบูชาพระรัตนตรัย
bulletพระตถาคตเจ้า เกิดขึ้นแล้วในโลก
bulletสัมมาทิฏฐิ
bulletสติปัฏฐาน ๔
bulletวิธีการปฏิบัติธรรม
bulletวิธีการกำหนดรู้
bulletอริยสัจ 4
bulletพระไตรลักษณ์
bulletปฏิจจสมุปบาท
bulletเพชรในหัวคางคก
bulletพระสารีริกธาตุ-ปัจเจกพุทธเจ้า
bulletพระอรหันตธาตุสมัยพุทธกาล
bulletพระอรหันตธาตุสมัยปัจจุบัน
dot
ว่าด้วยแนวทางการปฏิบัติธรรม
dot
bulletสมาทานศีล ๘
bulletคำขอกรรมฐาน
bulletคำลากรรมฐาน
bulletคำขอขมา
bulletดวงจิตผู้รู้อยู่ (หลวงปู่สิม)
bulletทวนกระแสจิตมาสู่ดวงจิตผู้รู้
bulletวิธีปฏิบัติธรรมหลวงปู่ดูลย์
bulletธาตุแห่งความว่าง
bulletการอ่านหรือฟังธรรมให้เป็นธรรม
bulletเครื่องตามรักษา 5 ประการ
bulletการประสารความขัดแย้งภายใน
dot
ข้อคิด-คติธรรม หลวงปู่มั่น
dot
bulletวัตรปฏิบัติ
bulletอุบายปัญญา
bulletโอวาทธรรม
bulletอธิบายธรรม จิตเดิม
bulletอธิบายธรรม อกิริยา
bulletอธิบายธรรม สัตตาวาส ๙
dot
ข้อคิด คติธรรม หลวงปู่ดูลย์
dot
bulletธรรมโอวาท
bulletปรารภธรรมะเรื่องอริยสัจสี่
bulletรู้ให้พร้อม
bulletแนวปฏิบัติที่ถูกต้องและง่าย
bulletเต่า กับ ปลา
bulletผลคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกัน
bulletนักปฏิบัติลังเลใจ
bulletตื่นอาจารย์
bulletสิ้นชาติขาดภพ
dot
การเดินทางของนายไปล่
dot
bulletวิธีทำสมถะวิปัสสนา
bulletปฏิเวธธรรม จากประสบการณ์
bulletบันทึกธรรม จากประสบการณ์
bulletธรรมะ กับ ชีวิตประจำวัน
bulletอะไรคือ หลง
bulletดวงตาเห็นธรรม
bulletทำอย่างไรจึง ไม่กลัว
bulletกลางโลกียะ สู่ กลางโลกุตตระ
bulletปล่อยวางความว่าง
bulletทางสู่พระนิพพาน
bulletอนัตตา
bulletรู้ไหม เราถูกจองจำกันอยู่
dot
เรื่องเล่ากฏแห่งกรรม
dot
bulletบาปทางใจ
bulletไม่ต้องการสวรรค์
bulletหัวอกพ่อแม่
bulletวัยบาป
bulletวิญญาณคะนอง
bulletปากมนุษย์
bulletโทษของความโลภ
bulletนี่แหละผลกรรม
bulletเมตตา-กรุณา
bulletความฝันลุงยุ้ย
bulletเปรตหลวงพ่อขำ
bulletอานิสงส์ของการสวดพุทธคุณ
bulletสมาธิรักษาโรค
bulletวิญญาณรายงานตัว
bulletหญิงสองร่างนางสองชาติ
bulletใช้หนี้กรรม
bulletตายจากคนไปเกิดเป็นวัว
bulletบวช-ช่วยเตี่ยขึ้นจากนรก
bulletใช้หนี้กรรมสุนัข แมว
bulletตาเคลิ้ม
bulletอานิสงส์ สร้างพระพุทธรูป
bulletอดีตชาติ
bulletเรื่องจริงของการเวียนว่ายตายเกิด
dot
วัดรัตนคูหา ถ้ำผากล้วย แม่เมาะ
dot
bulletแผนที่ไปวัดรัตนคูหา(ถ้ำผากล้วย)
bulletพาแอ่วชุมชน ชมวิถีคนแม่เมาะ
dot
มุมกิจกรรม-ชมรมคนใจสบาย
dot
bulletทานบารมี
bulletภาพกิจกรรมชมรมคนใจสบาย
bulletข่าวชมรมคนใจสบาย
bulletถวายกุฎิคุณากโร ณ วัดรัตนคูหา
bulletไหว้พระดี แดนอีสาน
bulletร่วมสร้างอุโบสถวัดรัตนคูหา
bulletถวายกุฏิกรกช ณ วัดรัตนคูหา
bulletซื้อและติดต้ังปั๊มน้ำบาดาลให้วัด
bulletช่วยกันสร้างแรงบันดาลใจ
bulletสนทนาธรรมกับหลวงพ่อหล
bulletถวายผ้าป่าวัดเขาน้อยปัจเจกธรรม
bulletถวายสังฆทานวัดป่าบ้านโคกเต่า
bulletFacebook รวมภาพกิจกรรม
bulletวิธีป้องกันภัยจากรถสาธารณะ
bulletรักษาตาฟรี ถวายในหลวง
bulletโครงการผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาว
bulletขาเทียมฟรี สำหรับผู้พิการขาขาด
dot
นิทานธรรมะ
dot
bulletแพะระลึกชาติ
bulletคลั่งนิพพาน
bulletฝังลูกนิมิต
bulletอยากได้สวรรค์
dot
ธรรมบท แห่งความดี
dot
bullet ตนเป็นที่พึ่งของตน
bulletโสดาปัตติผล
bulletยมกปาฏิหาริย์
bulletสัตว์โลกมืดบอด
bulletประโยชน์ของตน
bulletผู้เกิดมาเพื่อฆ่าตนเอง
bulletไม่ได้ทรัพย์เมื่อหนุ่ม
dot
Newsletter

dot




ความทุกข์ของนกกระทา

ผลงานวรรณกรรมทางธรรมะ

พระพรหมโมลี (วิลาศ าณวโร ป.ธ.๙)

 

ความทุกข์ของนกกระทา

 

                อดีตกาลนานมาแล้ว ครั้งเมื่อพระเจ้าพรหมทัตเสวยราชสมบัติอยู่ในกรุงพาราณสีนั้น พระบรมโพธิสัตว์เจ้าของเรา เสวยพระชาติเป็นพราหมณ์หนุ่มในตระกูลพราหมณ์แห่งหนึ่ง ครั้งจำเริญวัยวัฒนาแล้ว ก็ร่ำเรียนศิลปะศาสตร์ไตรเทพในเมืองตักกศิลา ปรากฏว่าเรียนได้อย่างดีจนจบบริบูรณ์ยิ่งกว่าพราหมณ์ทั้งปวง แล้วจึงใช้ปัญญาพิจารณาดู เบื้องต้นท่ามกลาง และที่สุดแห่งศิลปะศาสตร์ไตรเทพ ก็เห็นว่าศิลปะศาสตร์นี้หาสาระแก่นสารอย่างแท้จริงมิได้ จึงออกจากเมืองตักกศิลา เข้าป่าไปบวชเป็นดาบสทรงพรตพิธี อยู่ในประเทศป่าหิมพานต์ กระทำความเพียรในกสิณบริกรรมภาวนา กาลต่อมาก็ได้สำเร็จอภิญญาและอัฏฐฌานสมาบัติทรงไว้ซึ่งคุณวิเศษเหนือมนุษย์ธรรมดาสามัญ คราวหนึ่งถึงฤดูวสันต์ จึงออกจากป่าใหญ่มาอาศัยอยู่ ณ ภูมิสถานชายป่าใกล้หมู่บ้านแห่งหนึ่ง เพื่อต้องการจะภิกขาจาร และบริโภคโภชนาหารเปรี้ยวเค็ม มนุษย์ชาวบ้านทั้งหลายได้เห็นพระดาบส ซึ่งบริบูรณ์ด้วยอินทรีย์สังวรก็เลื่อมใสจึงชวนกันสร้างบรรณศาลาหลังหนึ่ง นิมนต์พระดาบสนั้นให้อยู่แล้วก็พร้อมใจกันอุปัฏฐากพระดาบสด้วยจตุปัจจัยทานมิให้ท่านต้องลำบากแต่อย่างใด ตั้งพระดาบสไว้ในฐานะเป็นที่เคารพบูชาประจำหมู่บ้าน ด้วยความศรัทธาและคารวะเป็นอย่างยิ่ง

                กาลครั้งนั้น มีพรานนกผู้หนึ่งซึ่งมีอาชีพในทางต่อนกป่าเอามาฆ่า ขายเลี้ยงดูบุตรภรรยา คือเดิมทีนั้น เขาเข้าไปในป่าจับนกกระทามาได้ตัวหนึ่ง จึงเอามาใส่ไว้ในกรงเฝ้าเลี้ยงรักษาด้วยความรักใคร่แล้วฝึกฝนให้มันขันตามวิสัย เมื่อเห็นว่ามันขันได้อย่างชำนิชำนาญดีแล้ว ก็หิ้วกรงไปตั้งต่อนกกระทาในป่า ครั้งเจ้านกต่อในกรงนั้นขันขึ้นแล้ว นกกระทาป่าทั้งหลายก็พากันเข้ามาติดข่ายที่พรานนกดักไว้เป็นอันมาก พรานนกต่อนั้นก็จับเอามาฆ่าขายเลี้ยงชีวิตตนและบุตรภรรยาเป็นนิตย์ทุกวันมา

                วันหนึ่งนกกระทาต่อเสียงดีตัวมีกรรม มีความดำริเกิดขึ้นว่า

                “ฝูงนกกระทาซึ่งเป็นญาติแห่งอาตมามากหลาย ได้ยินเสียงอาตมาขันเป็นต้นเหตุก็พากันเข้ามาติดข่ายที่นายพรานใจร้ายดักไว้ ได้รับความฉิบหายล้มตายไปเพราะอาตมาผู้เดียวมากกว่ามาก บาปกรรมในกรณีนี้จะตกอยู่ที่ตัวอาตมาหรือเปล่า หรือว่าเป็นประการใด มันน่าสงสัยใจนักชะรอยว่าบาปนั้น คงจะตกอยู่แก่อาตมาเสียงเป็นแน่แท้ อย่าเลย... ต่อไปนี้อาตมาจักไม่ขันอีกเลย”

                ดำริด้วยความทุกข์ดั่งนี้แล้ว นกต่อเสียงดีก็ประพฤติตนเป็นปักษีไร้เสียง คือไม่ขันต่อไปอีกเลยทั้งในบ้านและในป่า

                “ขันชี ลูกรัก! ขันเถิด... ได้เวลาที่เจ้าจะต้องขันด้วยสำเนียงอันไพเราะเจื้อยแจ้วแล้ว จงรีบขันเถิด กลับไปบ้านเราพ่อจักให้อาหารอันเป็นที่ชอบใจแก่เจ้าเป็นรางวัล” เสียงพรานนกกระซิบกระซาบใกล้กรง ยุยงให้ขันอยู่ที่พุ่มไม้แห่งหนึ่ง หลังจากที่นกต่อนั้นไม่ได้ขันมาหลายวัน

                แต่นกต่อตัวมีความวิตกกลัวบาปกรรมจักติดตามมาถึงตนนั้น มันจะได้ยินดีต่อคำปลอบโยนก็หาไม่ กลับประพฤติตนเป็นนกใจแข็งคงที่ ทำเป็นมิรู้มิชี้ บางทีก็แสดงกิริยาจิกเท้าจิกกรง บางทีก็แสดงอาการทำเป็นยืนงงซึมเซ่ออย่างน่าหมั่นไส้

                “ขันซิเว้ย เจ้านกจัญไร! เหตุมึงจึงไม่ขัน” พรานนกโพล่งผรุสวาทออกมาด้วยความเดือดดาลใจ พร้องกับเอาไม้ซีกเคาะศีรษะอันเล็กของเจ้านกกลัวบาปนั้นโดยแรง และก็เคาะอีกเป็นครั้งที่สองและที่สาม

                ถูกเคาะศีรษะด้วยไม้ซีกอย่างเต็มที่ ได้รับความเจ็บปวดจนแทบจะสิ้นชีวิตเข้าดังนี้ นกต่อตัวมีกรรมถูกอาชญาป่า จึงต้องก้มหน้าโก่งคอขันขึ้นด้วยความเดือดร้อนจำเป็นจำใจขัน ตั้งแต่นั้นมา เมื่อนายพรานนำเอากรงไปตั้งต่อไว้ที่พุ่มไม้แล้ว ก่อนที่จะปลีกตัวไปหลบซ่อนที่อื่น ย่อมจะเอาไม้ซีกเคาะศีรษะเพื่อให้สัญญาณนกนั้นทำการขันอยู่เนือง ๆ นกกระทาป่าได้ยินเสียงขันเข้าแล้ว ก็พากันมาติดข่ายถึงความวิบัติฉิบหายแห่งชีวิตมากขึ้น และมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ไป เมื่อเหตุร้ายเป็นไปทำนองนี้นานวันเข้าความวิตกเศร้าหมองใจยิ่งบังเกิดขึ้นในดวงใจของนกต่อเจ้ากรรมนั้นมากมายเป็นทับทวี” บาปกรรมอันนี้จะได้แก่ใครจะตกอยู่แก่ตัวอาตมาหรือว่าหามิได้เป็นประการใด และอาตมาจะได้ใครเล่าหนาที่จะมาตัดความสงสัยอันนี้ให้หมดไปได้” มันเฝ้าคร่ำครวญในใจอยู่อย่างนี้ทุกวันมาเป็นเวลาช้านาน

                กาลวันหนึ่ง พรานนกใจร้ายผู้มิรู้ความในอกแห่งนกต่อ ครั้นนำนกไปต่อในป่าได้นกกระทามาเต็มย่ามสมความปรารถนาแล้ว จึงเดินทางกลับบ้านผ่านทางบรรณศาลาซึ่งเป็นที่อยู่แห่งท่านดาบส ณ ภูมิสถานชายป่า แล้วเพื่อนก็เกิดคอแห้งกระหายน้ำขึ้นมา จึงแวะเข้าไปที่บรรณศาลาตั้งกรงนกต่อไว้ที่ใกล้พระดาบส แล้วก็เดินลงไปดื่มกินน้ำที่ลำธารอันมีอยู่ในที่ใกล้ ๆ นั้น ครั้นวักน้ำดื่มกินและลูบหน้าตาเป็นที่เย็นใจสบายแล้วเมื่อเดินขึ้นมาแลเห็นทรายอ่อนสะอาดริมอาศรมบรรณศาลาน่านอนเล่นนักเพราะอยู่ภายใต้ไม้ใหญ่ใบดกหนาน่ารื่นรมย์ใจ จึงล้อมตัวลงนอนตั้งใจว่าจะพักผ่อนให้เป็นที่สำราญใจสักครู่ แต่เพราะเหตุที่ตนดั้นด้นเข้าป่าไปเที่ยวต่อนกได้รับความเหน็ดเหนื่อยมา ในไม่ช้าจึงเผลอม่อยหลับไป

                จะกล่าวฝ่ายนกกระทาต่อ ซึ่งมีจิตอันเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อเห็นพรานนกใจร้ายล้มตัวลงนอนที่ใต้ร่มไม้ริมอาศรม ก็ชะเง้อคอมองดู รู้แน่ว่าพรานนั้นหลับถนัดดีแล้ว จึงคิดว่า “อาตมาควรจะถามความสงสัยต่อท่านฤาษีนี้ เห็นจะดีเป็นแน่ ท่านฤาษีผู้น่าเลื่อมใสองค์นี้แล จักแก้ความสงสัยอันค้างใจของอาตมานานแล้ว ให้หมดไปได้ในวันนี้” ดำริดังนี้แล้ว นกกระทาในกรงซึ่งพรานป่าตั้งไว้ใกล้ ๆ พระดาบสฤาษี จึงค่อยเอ่ยวจีกล่าวว่า

                “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าผู้จำเริญ! ขอพระผู้เป็นเจ้าจงกรุณาสละเวลาหันหน้ามาสนใจกับชีวิตของข้าพเจ้าสักหน่อยเถิด คือว่า ข้าพเจ้าทุกวันนี้มีชีวิตเป็นนกต่อ ตั้งอยู่ในที่เป็นอันตรายใกล้ต่อบาป

ต่อกรรมที่สุด ถูกพรานมนุษย์ใจร้ายซึ่งกำลังนอนหลับกรนครอก ๆ อยู่นั่นมันบังคับให้ขันเมื่อข้าพเจ้าขันขึ้นแล้วหมู่ญาติของข้าพเจ้าก็พากันมาติดข่าย ถูกพรานฆ่าตายเหมือนกับพวกที่อยู่ในย่ามของเขานั่นแล คราใดที่ข้าพเจ้าไม่ขัน ครานั้นพรานใจร้ายก็เอาไม้มาเคาะศีรษะทำให้ได้รับความเจ็บปวดสาหัส แทบว่าจะขาดใจตายอยู่เนื่อง ๆ จึงจำเป็นจำใจต้องขัน การณ์เป็นอยู่เช่นนั้นนานวันมาแล้ว ถ้าข้าพเจ้าพ้นจากความเป็นนกต่อนี้เมื่อใด คงจะมีชีวิตอยู่ในโลกอันกว้างใหญ่นี้อย่างเป็นสุขนักหนา ทุกวันนี้วิตกทุกข์ใจถึงแต่บาปกรรมที่ตนทำไว้ ใคร่จักไต่ถามท่านผู้มีปัญญามานานนักหนาแล้วแต่ว่าไม่มีโอกาสสักคราวเลย บัดนี้ได้โอกาสแล้ว จึงอยากจะกราบเรียนถามท่านว่า การที่พวกญาติของข้าพเจ้าทั้งหลายพากันมาล้มตายเพราะเสียงขันของข้าพเจ้าเป็นเหตุนี้ ข้าพเจ้าจะได้บาปได้กรรมเป็นประการใดคติของข้าพเจ้าเป็นไฉน จะต้องถึงกับตกนรกหรือไม่ ขอพระผู้เป็นเจ้าจงได้โปรดวิสัชนาแก้ความสงสัยข้าพเจ้าไปในกาลบัดนี้ด้วยเถิด พระเจ้าข้า”

                พระดาบสโพธิสัตว์ผู้บรรลุถึงฝั่งฌานแลอภิญญา มีคุณวิเศษเหนือมนุษย์ธรรมดาสามัญ สามารถที่จะรู้ความหมายในภาษาแห่งบรรดาสรรพสัตว์ เมื่อได้สดับวาทะแห่งนกกระทาดั่งนั้น ก็พลันมีจิตกรุณาจึงสอบถามขึ้นว่า

                “ดูกรนกกระทาปักษาชาติเจ้าเอ๋ย! ในขณะที่เจ้าโก่งคอขันอยู่นั้น จิตของเจ้าหมายมั่นอยู่ว่า ขอให้นกป่าซึ่งเป็นญาติทั้งหลาย จงมาติดข่ายและได้รับความวิบัติฉิบหายถึงตาย เพราะได้ฟังเสียงอาตมาหรือเพราะได้เห็นรูปอาตมา เจ้ามีเจตนาหมายมั่นอันเป็นอกุศลดังนี้บ้างหรือไม่เล่าหา...เจ้านกกระทา”

                “กรุณาเบา ๆ หน่อย พระผู้เป็นเจ้าผู้จำเริญ เจ้านกต่อในกรง เอ่ยปากห้ามท่านดาบสซึ่งพูดเสียงค่อนข้างดังอยู่โดยธรรมดา “กรุณาพูดเบาๆ หน่อยก็จะดี เพราะว่าถ้าพูดดังไปประเดี๋ยวเจ้าพรานนกใจร้ายนั่นมันตื่นขึ้น โอกาสที่เราทั้งสองจักได้สนทนากันก็จักพลอยเสียไป ที่พระผู้เป็นเจ้าถามเมื่อสักครู่นี้ว่า ในเวลาที่ขันอยู่ ข้าพเจ้ามีเจตนาเป็นอกุศลหรือไม่นั้นขอตอบว่าไม่มี! จิตเจตนาของข้าพเจ้าจะได้มั่นหมายใคร่จักให้เหล่าญาติพากันตายนั้น ไม่มีเลยแม้แต่สักนิดเดียว พระผู้เป็นเจ้า”

                “เออ! ถ้ามาตรแม้นว่าเจตนาของเจ้าไม่แล้วไซร้ บาปนั้นก็ไม่มีแก่เจ้า ขอจงสบายใจได้แล้ว อย่าวิตกกังวลอะไรไปให้มากนักเลย” ท่านดาบสกล่าวตอบ

               

นิทานชาดกเรื่องนี้เป็นเรื่องที่พระโมคคัลลีบุตรติสสเถรเจ้า ยกเอามาเป็นเครื่องประกอบถวายวิสัชนาปัญหาแห่งสมเด็จพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช

 

การที่นำเอาเรื่องนี้มาเล่าไว้ ท่านผู้มีปัญญาทั้งหลายก็คงจะยังเป็นที่จำกัดได้ว่ามีจุดมุ่งหมายอย่างไร ถูกแล้ว... การที่นำเอาเรื่องนี้มาเล่าไว้มิใช่เพื่อเป็นการฆ่าเวลาหรือว่าเพื่อเหตุอื่น ความจริงต้องการที่จะแสดงความสัมพันธ์กันแห่งเจตนาและกรรมให้ทราบอย่างเด่นชัด โดยต้องการที่จักชี้ให้ท่านผู้มีปัญญาทั้งหลายได้เห็นว่า

               

ความวิตกสงสัยแห่งนกกระทา ซึ่งเป็นนกต่อเสียงดี ในกรณีที่พูดพรานนกใจร้ายเคาะศีรษะบังคับให้โก่งคอขัน จนนกกระทาป่าพากันมาติดข่ายและล้มตายเสียมากมายนักหนา เป็นเหตุให้นกกระทาเกิดความคิดแหนงแคลงใจ ด้วยเกรงใจว่าบาปกรรมจักตกมาถึงตนก็ดี

                ความวิตกสงสัยเหล่านี้ ย่อมถูกถอนทิ้งออกไปจากดวงใจจนหมดสิ้น ในเมื่อได้รับคำชี้แจงอันถูกต้องจากนักปราชญ์ผู้สันทัดกรณีว่า

 

                “ถ้าหากไม่มีเจตนาแล้ว ก็ไม่เป็นบาปเป็นกรรม”

 

                เมื่อกล่าวตามความจริงแล้ว ย่อมจะเป็นดังเช่นนักปราชญ์ผู้สันทัดกรณีได้ชี้แจงแก่สมเด็จพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช ในเรื่องนกกระทานั้นอย่างแน่นอน ทั้งนี้ก็เพราะว่าก่อนที่จักสำเร็จเป็นตัวกรรมขึ้นมาได้ ไม่ว่าจะเป็นกุศลกรรมคือกรรมดี หรืออกุศลกรรมคือกรรมชั่วก็ตาม ย่อมมีเจตนาเป็นบุพพภาคธรรม คือเป็นตัวบงการทั้งสิ้น หากว่าไม่มีเจตนาแล้วจักสำเร็จเป็นกรรมขึ้นมาไม่ได้เลยเป็นอันขาด ด้วยเหตุนี้ สมเด็จพระชินสีห์สัมมาสัมพุทธเจ้าจึงทรงมีพระพุทธฎีกาตรัสว่า “เราตถาคตกล่าวว่าเจตนาเป็นตัวกรรม” ดังนี้

 




ยาแก้สงสัย

การเวียนว่ายตายเกิดตามนัยพุทธศาสนา article
เรื่องจริงของการเวียนว่ายตายเกิด
โลกนี้ โลกหน้า ตามนัยพระพุทธศาสนา article
บุรุษจับเหล็กแดง
นางฟ้าปลาทู
วัฏสงสาร



Copyright © 2010 All Rights Reserved.