ReadyPlanet.com
dot dot
dot
คำสอนกรรมฐานจากพระพุทธโอษฐ์
dot
bulletมนุษย์ถือเอาที่พึ่งผิดๆ เป็นสรณะ
bulletอริยมรรคมีองค์แปด
bulletพระมหาสติปัฏฐานสูตร
bulletกายานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletเวทนานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletจิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletปัจฉิมพุทโธวาทปาฐะ
bulletพรหมจรรย์แห่งพระพุทธศาสนา
bulletทางออกจากวัฏฏะสงสาร
bulletปฎิบัติอย่างไรจึงทำที่สุดทุกข์ได้
dot
แผนที่ เข็มทิศ ชัยภูมิ การปฏิบัติธรรม
dot
bulletบูชาพระรัตนตรัย
bulletพระตถาคตเจ้า เกิดขึ้นแล้วในโลก
bulletสัมมาทิฏฐิ
bulletสติปัฏฐาน ๔
bulletวิธีการปฏิบัติธรรม
bulletวิธีการกำหนดรู้
bulletอริยสัจ 4
bulletพระไตรลักษณ์
bulletปฏิจจสมุปบาท
bulletเพชรในหัวคางคก
bulletพระสารีริกธาตุ-ปัจเจกพุทธเจ้า
bulletพระอรหันตธาตุสมัยพุทธกาล
bulletพระอรหันตธาตุสมัยปัจจุบัน
dot
ว่าด้วยแนวทางการปฏิบัติธรรม
dot
bulletสมาทานศีล ๘
bulletคำขอกรรมฐาน
bulletคำลากรรมฐาน
bulletคำขอขมา
bulletดวงจิตผู้รู้อยู่ (หลวงปู่สิม)
bulletทวนกระแสจิตมาสู่ดวงจิตผู้รู้
bulletวิธีปฏิบัติธรรมหลวงปู่ดูลย์
bulletธาตุแห่งความว่าง
bulletการอ่านหรือฟังธรรมให้เป็นธรรม
bulletเครื่องตามรักษา 5 ประการ
bulletการประสารความขัดแย้งภายใน
dot
ข้อคิด-คติธรรม หลวงปู่มั่น
dot
bulletวัตรปฏิบัติ
bulletอุบายปัญญา
bulletโอวาทธรรม
bulletอธิบายธรรม จิตเดิม
bulletอธิบายธรรม อกิริยา
bulletอธิบายธรรม สัตตาวาส ๙
dot
ข้อคิด คติธรรม หลวงปู่ดูลย์
dot
bulletธรรมโอวาท
bulletปรารภธรรมะเรื่องอริยสัจสี่
bulletรู้ให้พร้อม
bulletแนวปฏิบัติที่ถูกต้องและง่าย
bulletเต่า กับ ปลา
bulletผลคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกัน
bulletนักปฏิบัติลังเลใจ
bulletตื่นอาจารย์
bulletสิ้นชาติขาดภพ
dot
การเดินทางของนายไปล่
dot
bulletวิธีทำสมถะวิปัสสนา
bulletปฏิเวธธรรม จากประสบการณ์
bulletบันทึกธรรม จากประสบการณ์
bulletธรรมะ กับ ชีวิตประจำวัน
bulletกลางโลกียะ สู่ กลางโลกุตตระ
bulletปล่อยวางความว่าง
bulletทางสู่พระนิพพาน
bulletอนัตตา
dot
เรื่องเล่ากฏแห่งกรรม
dot
bulletบาปทางใจ
bulletไม่ต้องการสวรรค์
bulletหัวอกพ่อแม่
bulletวัยบาป
bulletวิญญาณคะนอง
bulletปากมนุษย์
bulletโทษของความโลภ
bulletนี่แหละผลกรรม
bulletเมตตา-กรุณา
bulletความฝันลุงยุ้ย
bulletเปรตหลวงพ่อขำ
bulletอานิสงส์ของการสวดพุทธคุณ
bulletสมาธิรักษาโรค
bulletวิญญาณรายงานตัว
bulletหญิงสองร่างนางสองชาติ
bulletใช้หนี้กรรม
bulletตายจากคนไปเกิดเป็นวัว
bulletบวช-ช่วยเตี่ยขึ้นจากนรก
bulletใช้หนี้กรรมสุนัข แมว
bulletตาเคลิ้ม
bulletอานิสงส์ สร้างพระพุทธรูป
bulletอดีตชาติ
bulletเรื่องจริงของการเวียนว่ายตายเกิด
dot
วัดรัตนคูหา ถ้ำผากล้วย แม่เมาะ
dot
bulletแผนที่ไปวัดรัตนคูหา(ถ้ำผากล้วย)
bulletพาแอ่วชุมชน ชมวิถีคนแม่เมาะ
dot
มุมกิจกรรม-ชมรมคนใจสบาย
dot
bulletทานบารมี
bulletภาพกิจกรรมชมรมคนใจสบาย
bulletข่าวชมรมคนใจสบาย
bulletถวายกุฎิคุณากโร ณ วัดรัตนคูหา
bulletไหว้พระดี แดนอีสาน
bulletร่วมสร้างอุโบสถวัดรัตนคูหา
bulletถวายกุฏิกรกช ณ วัดรัตนคูหา
bulletซื้อและติดต้ังปั๊มน้ำบาดาลให้วัด
bulletช่วยกันสร้างแรงบันดาลใจ
bulletสนทนาธรรมกับหลวงพ่อหล
bulletถวายผ้าป่าวัดเขาน้อยปัจเจกธรรม
bulletถวายสังฆทานวัดป่าบ้านโคกเต่า
bulletFacebook รวมภาพกิจกรรม
bulletวิธีป้องกันภัยจากรถสาธารณะ
bulletรักษาตาฟรี ถวายในหลวง
bulletโครงการผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาว
bulletขาเทียมฟรี สำหรับผู้พิการขาขาด
dot
นิทานธรรมะ
dot
bulletแพะระลึกชาติ
bulletคลั่งนิพพาน
bulletฝังลูกนิมิต
bulletอยากได้สวรรค์
dot
ธรรมบท แห่งความดี
dot
bullet ตนเป็นที่พึ่งของตน
bulletโสดาปัตติผล
bulletยมกปาฏิหาริย์
bulletสัตว์โลกมืดบอด
bulletประโยชน์ของตน
bulletผู้เกิดมาเพื่อฆ่าตนเอง
bulletไม่ได้ทรัพย์เมื่อหนุ่ม
dot
Newsletter

dot




แพะระลึกชาติ

มีพราหมณาจารย์คนหนึ่งอยู่ในเมืองพาราณสี แคว้นกาสี เขาศึกษาจบไตรเพทแล้วทำหน้าที่เป็นอาจารย์สอน มีลูกศิษย์เป็นจำนวนมากมาเรียนด้วย จนเขาได้รับยกย่องว่าเป็น "ทิศาปาโมกข์ {ผู้เป็นใหญ่ในทิศ,ผู้มีชื่อเสียงไปทั่วทิศ}" พราหมณาจารย์ท่านนี้ถือลัทธิฆ่าสัตว์บูชายัญ {สัตว์ที่ว่านี้คือ แพะ ถูกนำมาตัดคอแล้วเอาไปสังเวยต่อเทพเจ้าด้วยการตรึงหรือแขวนไว้กับเสาหลัก}

ครั้งนั้น พระพุทธเจ้าของเราเกิดเป็นรุกขเทวดา {เทวดาสถิตอยู่ในวิมานบนต้นไม้} ได้เห็นการกระทำของพราหมณาจารย์ในวันหนึ่ง

วันนั้น พราหมณาจารย์เกิดความคิดอยากทำบุญให็ญาติมิตรผู้ล่วงลับไปแล้ว จึงปรึกษากับพวกลูกศิษย์ ว่าจะทำอย่างไรดี

 

ศิษย์คนแรกออกความเห็นว่าควรเก็บผลไม้ที่มีอยู่ตามป่ามาเซ่นบูชาเทพเจ้าจะดีกว่า เพราะจะได้บุญส่งไปถึงญาติมิตรโดยมิต้องทำบาปด้วยการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต

 

ศิษย์คนที่สองยังมีความคิดแบบเดิมๆ เหมือนกับอาจารย์ที่เคยปฏิบัติมา คือการฆ่าสัตว์บูชายัญ และศิษย์หลายคนมีความเห็นด้วยต่างก็สนับสนุนในความคิดนี้

 

ดังนั้น พราหมณาจารย์จึงบอกลูกศิษย์ให้จับแพะมาตัวหนึ่ง แล้วสั่งให้จูงไปที่แม่น้ำ เป็นธรรมเนียมของเขาที่ถือปฏิบัติมานาน หากจะฆ่าสัตว์ตัวใดบูชายัญก็จะอาบน้ำชะระร่างกายสัตว์นั้นให้สะอาด และแต่งตัวให้สวยงามก่อน จากนั้นจึงนำมาฆ่า ครั้งนี้ก็เช่นกัน เมื่อเขาให้ลูกศิษย์จูงแพะไปที่แม่น้ำแล้วก็สั่งพวกลูกศิษย์ให้อาบน้ำแต่งตัวให้แพะจนสวยงาม โดยคล้องพวงมาลัยไว้ที่คอ

ขณะที่ยืนอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำ ก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น คือ แพะหัวเราะแล้วก็ร้องไห้ พวกลูกศิษย์ของพราหมณาจารย์เห็นแล้วก็รู้สึกประหลาดใจจึงถามว่า

 

"แพะ เจ้าเป็นอะไรไป เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวหัวเราะ"
"ไม่ได้เป็นอะไรหรอก นอกจากเสียใจกับดีใจ" แพะตอบ
"บอกเรื่องที่เจ้าเสียใจและดีใจให้พวกเรารู้หน่อยได้ไหม"
"ได้...แต่ต้องบอกต่อหน้าอาจารย์ของพวกท่าน"

พวกลูกศิย์ของพราหมณาจารย์ยอมรับตามที่แพะเสนอ ครั้นแล้วพวกเขาก็จูงแพะกลับมาที่บ้านอาจารย์

"วันนี้แพะสวยมาก พวกเจ้าอาบน้ำแต่งตัวให้มันเป็นอย่างดี อย่างนี้พวกญาติมิตรของข้าที่ตายไปพอใจแน่" อาจารย์พูดขึ้นขณะเห็นพวกลูกศิษย์จูงแพะกลับมา

"ท่านอาจารย์" ศิษย์คนหนึ่งกล่าวขึ้น "วันนี้เกิดเหตุการณ์ประหลาด แพะตัวนี้อยู่ดีๆ ก็หัวเราะแล้วร้องไห้"
"แล้วเป็นยังไงล่ะ" อาจารย์ถาม
"พวกเราถามถึงเหตุผล แพะก็บอกว่าดีใจกับเสียใจ" ศิษย์ตอบ
"ดีใจ เสียใจ เรื่องอะไร"
"พวกเราถามแล้ว แต่แพะไม่ยอมตอบ มันบอกพวกเราให้ถามเรื่องนี้ต่อหน้าอาจารย์"

พราหมณาจารย์เริ่มสนใจจึงหันมาทางแพะแล้วร้องถาม
"แพะ...บอกข้ามาซิ ว่าเจ้าหัวเราะแล้วร้องไห้ทำไม"

 

แพะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งคล้ายกำลังคิดทบทวนบางสิ่งบางอย่าง จากนั้นจึงบอกพราหมณาจารย์ว่า

"ท่านพราหมณ์ ที่ข้าพเจ้าหัวเราะแล้วร้องไห้นั้นก็เพราะมีเหตุผล ข้าพเจ้าหัวเราะก็เพราะดีใจว่าจะได้พ้นทุกข์ และร้องไห้ก็เพราะเสียใจว่าท่านจะได้รับทุกข์เหมือนที่ข้าพเจ้าเคยได้มา"

พราหมณาจารย์รู้สึกงุนงงในคำพูดของแพะมาก พวกลูกศิษย์เองก็งุนงงไม่แพ้อาจารย์ แพะเห็นดังนั้นจึงเล่าเรื่องราวอดีตชาติของตนให้ทุกคนฟัง เรื่องราวนั้นมีว่า...

 

ในอดีตกาลก่อนนั้น แพะตัวนี้เกิดเป็นพราหมณ์สอนมนต์ถือลัทธิฆ่าบูชายัญอุทิศให้คนตายเหมือนกับพราหมณาจารย์นี้ คราวหนึ่งได้ฆ่าแพะบูชายัญ บาปกกรมจากครั้งนั้นส่งผลให้ถูกตัดหัวถึง ๔๘๘ ครั้ง จนมาถึงครั้งนี้เป็นครั้งที่ ๕๐๐ แพะตัวนี้ก็กำลังจะถูกตัดหัวอีก แพะระลึกได้ว่าครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วและวันนี้เองจะเป็นวันหมดเวร เมื่อระลึกได้ดังนี้ก็เกิดดีใจ จึงได้หัวเราะรับการสิ้นเคราะห์ของตนเอง แต่ต่อมาก็ระลึกได้อีกว่าพราหมณาจารย์คนที่สั่งให้ฆ่าตนเองบูชายัญนี้จะได้รับทุกข์ถูกตัดหัวถึง ๕๐๐ ครั้ง เช่นเดียวกับตน เกิดรู้สึกสงสารจึงร้องไห้ออกมา

 

ครั้นเล่าเรื่องจบลง แพะก็ยืนนิ่ง พราหมณาจารย์เข้าใจว่าแพะกลัวตายจึงเข้ามาใกล้แล้วปลอบว่า

"แพะเอ๋ย...เจ้าิอย่ากลัวเลย ข้าไม่ฆ่าเจ้าแล้ว"
"ท่านพราหมณ์" แพะพูดขึ้น "ท่านจะฆ่าข้าพเจ้าหรือไม่ก็ตาม ถึงอย่างไร วันนี้ ข้าพเจ้าก็ต้องตายแน่ๆ"
"ทำไมล่ะ"
"บาปกรรมเก่าตามมาทันอีกแล้ว"
"เมือเราไม่ฆ่าเจ้าแล้วใครจะฆ่าได้ แพะเอ๋ย อย่ากลัวเลย เราจะคุ้มครองเจ้าให้ปลอดภัย"

"ขอบคุณท่านพราหมณ์ ข้าพเจ้าขอขอบคุณในความกรุณาของท่าน ที่จะช่วยคุ้มครองข้าพเจ้าให้ปลอดภัย แต่ท่านจะช่วยคุ้มครองให้ข้าพเจ้าพ้นจากผลของบาปกรรมนั้น คงไม่ได้หรอกเพราะบาปกรรมที่ข้าพเจ้าทำนั้น ให้ผลแรงเกินที่ใครหรืออะไรจะขัดขวางได้"

พราหมณาจารย์เข้าใจดีตามที่แพะกล่าว เขาสั่งให้ปล่อยแพะให้เป็นอิสระ ในขณะเดียวกันก็บอกลูกศิษย์ให้ช่วยกันดูแลแพะด้วย แพะรู้สึกหิว เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็เดินเล็มหญ้าและใบไม้ ฝ่ายลูกศิษย์ของพราหมณาจารย์ก็พากันเดินตามแพะคอยให้การคุ้มครองตามคำสั่งของอาจารย์

แพะยังคงเล็มหญ้าไปเรื่อยๆ จนถึงพุ่มไม้แห่งหนึ่งซึ่งทอดยอดไปตามแผ่นหิน ใบไม้เขียวมันน่ากิน แพะเห็นแล้วก็ขยับยื่นคอไปเล็ม ทันใดนั้นเองเกิดฟ้าผ่าลงมาที่แผ่นหินแตกกระจาย สะเก็ดหินปลิวมาตัดคอแพะขาด พวกลูกศิษย์ของพราหมณาจารย์หลังจากหายตกใจแล้วก็พากันมามุงดูแพะนอนคอขาดตายอยู่ในที่นั้น

รุกขเทวดาที่สถิติยู่ในวิมานบนต้นไม้ใกล้ที่นั้น เห็นเหตุการณ์นั้นตลอด ต้องการจะสอนคนทั้งหลายให้งดเว้นจากการฆ่าสัตว์ จึงปรากฏตัวให้เห็นในท่านั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศแล้วกล่าวว่า

 

หากรู้ว่าการเกิดมามีชีวิตเป็นทุกข์อย่างนี้
สัตว์ก็ไม่ควรฆ่าสัตว์
เพราะสัตว์ผู้ฆ่าสัตว์เป็นปรกติย่อมเศร้าโศก

 

นิทานธรรมเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การฆ่าทำให้เกิดทุกข์ทั้งแก่ผู้ฆ่าและผู้ถูกฆ่า ผู้ถูกฆ่าได้รับความทุกข์คือความเจ็บปวด ส่วนผู้ฆ่าได้รับทุกข์คือ จะต้องถูกฆ่าต่อไปไม่ชาตินี้ ก็ชาติหน้า

 







Copyright © 2010 All Rights Reserved.