ReadyPlanet.com
dot dot
dot
คำสอนกรรมฐานจากพระพุทธโอษฐ์
dot
bulletมนุษย์ถือเอาที่พึ่งผิดๆ เป็นสรณะ
bulletอริยมรรคมีองค์แปด
bulletพระมหาสติปัฏฐานสูตร
bulletกายานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletเวทนานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletจิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน
bulletปัจฉิมพุทโธวาทปาฐะ
bulletพรหมจรรย์แห่งพระพุทธศาสนา
bulletทางออกจากวัฏฏะสงสาร
bulletปฎิบัติอย่างไรจึงทำที่สุดทุกข์ได้
dot
แผนที่ เข็มทิศ ชัยภูมิ การปฏิบัติธรรม
dot
bulletบูชาพระรัตนตรัย
bulletพระตถาคตเจ้า เกิดขึ้นแล้วในโลก
bulletสัมมาทิฏฐิ
bulletสติปัฏฐาน ๔
bulletวิธีการปฏิบัติธรรม
bulletวิธีการกำหนดรู้
bulletอริยสัจ 4
bulletพระไตรลักษณ์
bulletปฏิจจสมุปบาท
bulletเพชรในหัวคางคก
bulletพระสารีริกธาตุ-ปัจเจกพุทธเจ้า
bulletพระอรหันตธาตุสมัยพุทธกาล
bulletพระอรหันตธาตุสมัยปัจจุบัน
dot
ว่าด้วยแนวทางการปฏิบัติธรรม
dot
bulletสมาทานศีล ๘
bulletคำขอกรรมฐาน
bulletคำลากรรมฐาน
bulletคำขอขมา
bulletดวงจิตผู้รู้อยู่ (หลวงปู่สิม)
bulletทวนกระแสจิตมาสู่ดวงจิตผู้รู้
bulletวิธีปฏิบัติธรรมหลวงปู่ดูลย์
bulletธาตุแห่งความว่าง
bulletการอ่านหรือฟังธรรมให้เป็นธรรม
bulletเครื่องตามรักษา 5 ประการ
bulletการประสารความขัดแย้งภายใน
dot
ข้อคิด-คติธรรม หลวงปู่มั่น
dot
bulletวัตรปฏิบัติ
bulletอุบายปัญญา
bulletโอวาทธรรม
bulletอธิบายธรรม จิตเดิม
bulletอธิบายธรรม อกิริยา
bulletอธิบายธรรม สัตตาวาส ๙
dot
ข้อคิด คติธรรม หลวงปู่ดูลย์
dot
bulletธรรมโอวาท
bulletปรารภธรรมะเรื่องอริยสัจสี่
bulletรู้ให้พร้อม
bulletแนวปฏิบัติที่ถูกต้องและง่าย
bulletเต่า กับ ปลา
bulletผลคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกัน
bulletนักปฏิบัติลังเลใจ
bulletตื่นอาจารย์
bulletสิ้นชาติขาดภพ
dot
การเดินทางของนายไปล่
dot
bulletวิธีทำสมถะวิปัสสนา
bulletปฏิเวธธรรม จากประสบการณ์
bulletบันทึกธรรม จากประสบการณ์
bulletธรรมะ กับ ชีวิตประจำวัน
bulletกลางโลกียะ สู่ กลางโลกุตตระ
bulletปล่อยวางความว่าง
bulletทางสู่พระนิพพาน
bulletอนัตตา
dot
เรื่องเล่ากฏแห่งกรรม
dot
bulletบาปทางใจ
bulletไม่ต้องการสวรรค์
bulletหัวอกพ่อแม่
bulletวัยบาป
bulletวิญญาณคะนอง
bulletปากมนุษย์
bulletโทษของความโลภ
bulletนี่แหละผลกรรม
bulletเมตตา-กรุณา
bulletความฝันลุงยุ้ย
bulletเปรตหลวงพ่อขำ
bulletอานิสงส์ของการสวดพุทธคุณ
bulletสมาธิรักษาโรค
bulletวิญญาณรายงานตัว
bulletหญิงสองร่างนางสองชาติ
bulletใช้หนี้กรรม
bulletตายจากคนไปเกิดเป็นวัว
bulletบวช-ช่วยเตี่ยขึ้นจากนรก
bulletใช้หนี้กรรมสุนัข แมว
bulletตาเคลิ้ม
bulletอานิสงส์ สร้างพระพุทธรูป
bulletอดีตชาติ
bulletเรื่องจริงของการเวียนว่ายตายเกิด
dot
วัดรัตนคูหา ถ้ำผากล้วย แม่เมาะ
dot
bulletแผนที่ไปวัดรัตนคูหา(ถ้ำผากล้วย)
bulletพาแอ่วชุมชน ชมวิถีคนแม่เมาะ
dot
มุมกิจกรรม-ชมรมคนใจสบาย
dot
bulletทานบารมี
bulletภาพกิจกรรมชมรมคนใจสบาย
bulletข่าวชมรมคนใจสบาย
bulletถวายกุฎิคุณากโร ณ วัดรัตนคูหา
bulletไหว้พระดี แดนอีสาน
bulletร่วมสร้างอุโบสถวัดรัตนคูหา
bulletถวายกุฏิกรกช ณ วัดรัตนคูหา
bulletซื้อและติดต้ังปั๊มน้ำบาดาลให้วัด
bulletช่วยกันสร้างแรงบันดาลใจ
bulletสนทนาธรรมกับหลวงพ่อหล
bulletถวายผ้าป่าวัดเขาน้อยปัจเจกธรรม
bulletถวายสังฆทานวัดป่าบ้านโคกเต่า
bulletFacebook รวมภาพกิจกรรม
bulletวิธีป้องกันภัยจากรถสาธารณะ
bulletรักษาตาฟรี ถวายในหลวง
bulletโครงการผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาว
bulletขาเทียมฟรี สำหรับผู้พิการขาขาด
dot
นิทานธรรมะ
dot
bulletแพะระลึกชาติ
bulletคลั่งนิพพาน
bulletฝังลูกนิมิต
bulletอยากได้สวรรค์
dot
ธรรมบท แห่งความดี
dot
bullet ตนเป็นที่พึ่งของตน
bulletโสดาปัตติผล
bulletยมกปาฏิหาริย์
bulletสัตว์โลกมืดบอด
bulletประโยชน์ของตน
bulletผู้เกิดมาเพื่อฆ่าตนเอง
bulletไม่ได้ทรัพย์เมื่อหนุ่ม
dot
Newsletter

dot




พระตถาคตเจ้า เกิดขึ้นแล้วในโลก

อิธะ ตถาคะโต, โลเก อุปปันโน,

          พระตถาคตเจ้า เกิดขึ้นแล้วในโลกนี้,

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

          เป็นผู้ไกลจากกิเลส, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,

ธัมโม จะ เทสิโต นิยยานิโก,

          และพระธรรมที่ทรงแสดง, เป็นธรรมเครื่องออกจากทุกข์,

อุปะสะมิโก ปะรินิพพานิโก,

          เป็นธรรมเครื่องสงบกิเลส, เป็นไปเพื่อปรินิพพาน,

สัมโพธะคามี สุคะตัปปะเวทิโต,

          เป็นไปเพื่อความรู้พร้อม, เป็นธรรมที่พระสุคตประกาศ,

มะยันตัง ธัมมัง สุตวา, เอวัง ชานามะ,

          พวกเราเมื่อได้ฟังธรรมนั้นแล้ว, จึงได้รู้อย่างนี้ว่า,

ชาติปิ ทุกขา,                                      แม้ความเกิดก็เป็นทุกข์,

ชะราปิ ทุกขา,                                    แม้ความแก่ก็เป็นทุกข์,

มะระณัมปิ ทุกขา,                              แม้ความตายก็เป็นทุกข์,

โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสาปิ ทุกขา,

แม้ความโศกเศร้า, ความร่ำไรรำพัน, ความไม่สบายกาย, ความไม่สบายใจ, ความคับแค้นใจก็เป็นทุกข์,

อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข,

          ความประสบกับสิ่งที่ไม่เป็นที่รัก, ที่พอใจก็เป็นทุกข์,

ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข,

          ความพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รัก, ที่พอใจก็เป็นทุกข์,

ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง,

          มีความปรารถนาสิ่งใด, เมื่อไม่ได้สิ่งนั้นก็เป็นทุกข์,

เต(ตา)* มะยัง โอติณณามะหะ,

          พวกเราทั้งหลาย, ล้วนเป็นผู้ถูกความทุกข์ครอบงำแล้ว,

ทุกขะปะเรตา,

          พวกเราทั้งหลาย, เป็นผู้มีความทุกข์อยู่เบื้องหน้าแล้ว,

ภารา หะเว ปัญจักขันธา,

          ขันธ์ทั้งห้าคือกายกับใจ, เป็นของหนักหนอ,

ภาระหาโร จะ ปุคคะโล,

          บุคคลนั่นแหละ, เป็นผู้แบกของหนักคือกองทุกข์พาไป,

ภาระทานัง ทุกขัง โลเก,

          การแบกถือของหนัก, เป็นความทุกข์ในโลก,

ภาระนิกเขปะนัง สุขัง.

          การสลัดของหนัก, คือกองทุกข์ทิ้งลงได้เป็นความสุข.


อะตีตัง นานวาคะเมยยะ, นัปปะฏิกังเข อะนาคะตัง,

บุคคลไม่ควรตามคิดถึง, สิ่งที่ล่วงไปแล้วด้วยความอาลัย, และไม่พึงพะวงถึง สิ่งที่ยังมาไม่ถึง,

ยะทะตีตัมปะหีนันตัง, อัปปัตตัญจะ อะนาคะตัง,

          สิ่งที่เป็นอดีตก็ละจากไปแล้ว, สิ่งที่เป็นอนาคตก็ยังมาไม่ถึง

ปัจจุปปันนัญจะ โย ธัมมัง, ตัตถะ ตัตถะ วิปัสสะติ, อะสังหิรัง อะสังกุปปัง, ตัง วิทธา มะนุพรูหะเย,

ผู้ใดเป็นปัจจุบันธรรมอันเกิดขึ้นเฉพาะหน้า, ในที่นั้นๆอย่างแจ่มแจ้ง,ไม่คลอนแคลนหวั่นไหว, พึงเพิ่มพูนปัจจุบันธรรมนั้นเถิด,

 

อัชเชวะ กิจจะมาตัปปัง, โก ชัญญา มะระณัง สุเว,

ความพากเพียรปฏิบัติธรรมเป็นกิจที่ต้องทำวันนี้, ใครจะรู้ความตายแม้วันพรุ่งนี้,

นะ หิ โน สังคะรันเตนะ, มะหาเสเนนะ มัจจุนา,

          เพราะการผัดผ่อนต่อมัจจุราช, ผู้ซึ่งมีเสนามาก, ย่อมไม่มีโอกาสสำหรับเรา,

เอวังวิหาริมาตาปิง, อะโหรัตตะมะตันทิตัง, ตังเว ภัทเทกะรัตโตติ, สันโต อาจิกขะเต มุนิ,

มุนีผู้สงบย่อมกล่าวเรียกผู้มีความเพียรอยู่เช่นนั้น, ไม่เกียจคร้านทั้งกลางวันกลางคืน, ว่า “ผู้เป็นอยู่แม้เพียงราตรีเดียวก็น่าชม”


นะ หิ ธัมโม อะธัมโม จะ, อุโภ สะมะวิปากิโน,

          กุศลธรรมและอกุศลธรรม, จะมีผลเหมือนกันทั้งสองอย่างหามิได้,

อะธัมโม นะระยัง เนติ, ธัมโม ปาเปติ สุคะติง,

อกุศลธรรมย่อมนำไปสู่ทุคติ คือนรก เปรต อสุรกาย และสัตว์เดรัจฉาน, กุศลธรรมย่อมนำไปสู่สุคติ คือมนุษย์ สวรรค์ และพรหมโลก,

ธัมโม หะเว รักขะติ ธัมมะจาริง,

          ธรรมนั่นแหละย่อมคุ้มครองรักษา, ผู้ประพฤติปฏิบัติธรรมเป็นนิจ,

ธัมโม สุจิณโณ สุขะมาวะหาติ,

          ธรรมที่ประพฤติปฏิบัติดีแล้ว, ย่อมนำความสุขมาให้ตน,

เอสานิสังโส ธัมเม สุจิณเณ.

          นี่เป็นอานิสงส์ในธรรม, ของผู้ที่ประพฤติปฏิบัติดีแล้ว.


ชะราธัมโมมหิ, ชะรัง อะนะตีโต(ตา)*

          เรามีความแก่เป็นธรรมดา, จะล่วงพ้นความแก่ไปไม่ได้,

พะยาธิธัมโมมหิ, พะยาธิง อะนะตีโต(ตา)*

          เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา, จะล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้,

มะระณะธัมโมมหิ, มะระณัง อะนะตีโต(ตา)*

          เรามีความตายเป็นธรรมดา, จะล่วงพ้นความตายไปไม่ได้,

 

สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว,

          เราจักพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหลาย,

ชีวิตัง เม อะนิยะตัง, มะระณัง เม นิยะตัง,

          ชีวิตของเราเป็นของไม่เที่ยง, ความตายของเราเป็นของเที่ยง,

อะธุวัง ชีวิตัง ธุวัง มะระณัง,

          ชีวิตเป็นของไม่ยั่งยืน, ความตายเป็นของยั่งยืน,

อะวัสสัง มะยา มะริตัพพัง, มะระณะปะริโยสานัง เม ชีวิตัง,

          อันเราจะพึงตายเป็นแน่แท้, ชีวิตของเรามีความตายเป็นที่สุดรอบ,

อะจิรัง วะตะยัง กาโย,

          ควรที่จะสังเวชร่างกายนี้มิได้ตั้งอยู่นาน,

ฉุฑโฑ อะเปตะวิญญาโณ,

          ครั้นปราศจากวิญญาณ อันเขาทิ้งเสียแล้ว,

ปะฐะวิง อะธิเสสสะติ

          จักนอนทับถมซึ่งแผ่นดิน,

นิรัตถังวะ กะลิงคะรัง,

          ประดุจดังว่าท่อนไม้, และท่อนฟืนที่หาประโยชน์มิได้,

กัมมัสสะโกมหิ,                                         เรามีกรรมเป็นของๆตน,

กัมมะทายาโท,                                          เรามีกรรมเป็นทายาท,

กัมมะโยนิ,                                                 เรามีกรรมเป็นกำเนิด,

กัมมะพันธุ,                                               เรามีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์,

กัมมะปะฏิสะระโณ,                                  เรามีกรรมเป็นที่พึ่งพาอาศัย,

ยัง กัมมัง กะริสสามิ,                                 เราทำกรรมอันใดไว้

กัลยาณัง วา ปาปะกัง วา,                          เป็นบุญหรือเป็นบาป,

ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามิ.                        เราจะได้รับผลของกรรมนั้นๆ อย่างแน่นอน.

 

 

 

สัพเพ สังขารา อะนิจจา,

สังขารคือร่างกาย จิตใจและ รูปธรรม นามธรรม, ทั้งหมดทั้งสิ้น มันไม่เที่ยง เกิดขึ้นแล้วดับไป มีแล้วหายไป,

สัพเพ สังขารา ทุกขา,

สังขารคือร่างกาย จิตใจ และ รูปธรรม นามธรรม, ทั้งหมดทั้งสิ้นเป็นกองทุกข์ที่ทนได้ยาก, เพราะเกิดขึ้นแล้วแก่ เจ็บ ตายไป,

สัพเพ ธัมมา อะนัตตา,

สิ่งทั้งหลายทั้งปวงทั้งที่เป็นสังขาร, และมิใช่สังขารทั้งหมดทั้งสิ้น, ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน ไม่ควรถือว่าเรา, ว่าของเรา ว่าตัวว่าตนของเรา,

สัพเพ สังขารา อะนิจจาติ, ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ,

          เมื่อใดบุคคลเห็นด้วยปัญญาว่า, สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง,

สัพเพ สังขารา ทุกขาติ, ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ,

          เมื่อใคบุคคลเห็นด้วยปัญญาว่า, สังขารทั้งปวงเป็นทุกข์,

 

 

สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ, ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ,

เมื่อใดบุคคลเห็นด้วยปัญญาว่า, ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา, หามีตัวตนที่เราจะเข้าไปยึดมั่นถือมั่นได้ไม่, มีแต่ความว่างเปล่า, ที่เราไม่อาจจะไปบังคับ หรือควบคุมได้

อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข, เอสะ มัคโค วิสุทธิยา,

เมื่อนั้นบุคคลย่อมเกิดความเบื่อหน่าย, คลายจางในความยึดมั่นในสังขารของตนเอง, หาเป็นสิ่งที่เที่ยงแท้ไม่, หาเป็นสิ่งที่เป็นความสุขไม่, หาเป็นสิ่งที่เป็นอัตตาตัวตนของเราไม่, นั่นแหละจึงเป็นเหตุ, ให้ตัดกิเลสตัณหาออกจากใจได้, เพื่อเข้าถึงที่สุดแห่งทุกข์, ที่มีแต่สันติสุข บริสุทธิ์แห่งพระนิพพาน

อัปปะกา เต มะนุสเสสุ, เย ชะนา ปาระคามิโน,

          ในหมู่มนุษย์ทั้งหลาย, ผู้ที่ถึงฝั่งแห่งพระนิพพานมีน้อยนัก,

อะถายัง อิตะรา ปะชา, ตีระเมวานุธาวะติ,

          หมู่มนุษย์นอกนั้น, ย่อมมีแต่วิ่งเลาะอยู่ตามผั่งในนี้เอง,

 

เย จะ โข สัมมะทักขาเต, ธัมเม ธัมมานุวัติโน,

          ก็ชนเหล่าใดประพฤติสมควรแก่ธรรม, ในธรรมที่ตรัสไว้ชอบแล้ว,

เต ชะนา ปาระเมสสันติ, มัจจุเธยยัง สุทุตตะรัง,

ชนเหล่านั้นจะถึงฝั่งแห่งพระนิพพาน, ข้ามพ้นบ่วงแห่งมัจจุราช, ที่สามารถข้ามได้ยาก,

กัณหัง ธัมมัง วิปปะหายะ, สุกกัง ภาเวถะ ปัณฑิโต.

          จงเป็นบัณฑิตละธรรมดำเสีย, แล้วเจริญธรรมขาว.

 







Copyright © 2010 All Rights Reserved.